Það var morgun einn í júnímánuði árið 1940 að ég lagði af stað frá æskuheimili mínu að Torfufelli í Eyjafirði áleiðis til Grundar til að sinna frjárrekstri með skyldfólki mínu á bænum. Var ætlunin að reka féð yfir að Illugastöðum í Bleiksmýrardal í Suður-Þingeyjarsýslu. Hlakkaði ég mikið til enda hafði ég minn uppáhaldsreiðskjóta með í för, hana Eldingu mína, brúna meri sem síðan hefur alið mikið af góðum reiðhestum. Einnig var mér það mikið tilhlökkunarefni að hitta hana Aðalsteinu frænku mína og jafnöldru, en við stöllurnar ætluðum báðar með í ferðina.

En eitt var það sem íþyngdi huga mínum og gerði mér fyrsta spölinn jafnvel dálítið þungbæran. Á Melgerðismelum, sem eru nokkurn veginn miðja vegu milli Torfufells og Grundar, héldu til fleiri tugir breskra hermanna sem ekki vildu hleypa nokkrum manni hjá án þess að fá einhverjar upplýsingar um ferðir hans og voru sennilega að svipast um eftir þýskum njósnurum.

Eftir því sem ég nálgaðist melana sá ég betur og betur þvílík umsvif þarna voru á ferð. Þarna var fjöldi bragga, tjöld og brjósthlífar hlaðnar upp af sandpokum. Við veginn var síðan tjald og við það tveir vopnaðir hermenn, sem stoppuðu mig og voru greinilega að spyrja mig að einhverju á þessu framandi tungumáli sínu. Þar sem ég skildi ekki stakt orð af því sem þeir sögðu, var ég að hugsa um að ríða áfram eins og ekkert hefði í skorist, en í því tók ég eftir manni sem kom hjólandi í áttina til okkar. Það reyndist vera Angantýr