Bjarni Ólafsson & co. - BOCO

Árið 1915 stofnuðu þeir með sér sameignarfélag bræðurnir og frændurnir, Bjarni Ólafsson, Ólafur B. Björnsson og Níels Kristmannsson, undir ofanrituðu firmanafni. Þar sem Ólafur var þá ekki nema tvítugur, en ætlunin var að hann stæði fyrir verzluninni, varð hann að sækja um konungsleyfi til að vera fullveðja, og varð það leyfi veitt honum í ársbyrjun 1916.

Enga verzlunarmenntun hafði neinn hlotið á skólum en allir höfðu þeir fengizt nokkuð við verzlunarstörf hér á staðnum. Bjarni hjá Thomsen, Níels hjá Vilhjálmi og Ólafur hjá verzlun Lofts og Þórðar. Hins vegar höfðu þeir allir aflað sér þeirrar menntunar, sem hér var bezt fáanleg fram yfir venjulega barnaskólamenntun, en hún var þá sannast að segja ekki mikil. Verzlunarleyfið var leyst 1915, en verzlun lítið hafin fyrr en um vorið 1917 í Hoffmannshúsi, sem þeir bræður, Ólafur og Bjarni, höfðu þá keypt af Vilhjálmi Þorvaldssyni. Þetta var í miðju fyrra stríðinu, vörur skammtaðar og alls konar erfiðleika við að etja um alla aðdrætti og viðskipti.

Verzlun þessi varð vinsæl og hafði allmikla verzlun bæði hér og þó nokkuð upp um sveitir. Sendi hún vörur sjóleiðis í Hvalfjörð um nokkur ár. Þeir höfðu um mörg ár timbur- og byggingarefnaverzlun í félagi við Guðjón Jónsson kaupmann. En þegar Veðdeildin eða Landsbankinn hætti að kaupa bréf sín, hættu þeir allri timbursölu í stórum stíl, en héldu áfram að verzla með byggingarefni, og gerðu það alla tíð meðan þeir verzluðu. Veðdeildarbréfin komust um tíma mjög lágt, og var meira að segja þrátt fyrir það treg sala á þeim. Gátu fæstir greitt mismuninn á byggingarkostnaðinum og því, sem þeir fengu þannig úr veðdeild. Út af þessu áttu þeir félagar mikla peninga hjá ýmsum þeim, sem byggðu á þessum árum, en það var mikill fjöldi. Margir áttu óhægt með greiðslur, því að árferði var ekki gott, aflaleysi og hlutir litlir. Af þessum sökum tapaði verzlunin þó nokkru fé, bæði í höfuðstól og vöxtum. Ekki vildu þeir félagar ganga hart að neinum manni, og liðu nokkuð við drátt á greiðslum vegna þess, að þeir þurftu lengi að vera hér viðbótar-veðdeild. Mikið af þessum skuldum var þó goldið á löngum tíma, en þeim, sem frekast þurftu þess með, var gefið nokkuð eftir.

Verzlunin óx og dafnaði , byggði stór verzlunar- og vörugeymsluhús og bætti við sig ýmsum deildum. Þar mátti m.a. finna byggingarvörur, málningu, skipavörur og veiðarfæri, fatnað og vefnaðarvöru. Þeir byggðu nýja matvöruverzlun en seldu hlutafélaginu „Andvara“ nokkrum árum síðar. BOCO hafði einnig um tíma söluumboð fyrir marga, t.d. Olíuverzlun Íslands, Klæðaverksmiðjuna Álafoss og skóverzlun Lárusar G. Lúðvigssonar. Þá höfðu þeir og á hendi um langt skeið afgreiðslu fyrir flóabátana Suðurland og Laxfoss, og slátrun fyrir Sláturfélag Suðurlands um fjölda ára. Þá höfðu þeir um tíma salt- og kolasölu í vezluninni.

Þegar firmað hafði aukið umsvif sín töluvert og byggt mikil hús, flest úr timbri gerðu brennuvargar sér það að gróðavegi að kveikja í , þar sem þeir áttu þar inni á afgreiðslu vel tryggðar vörur. Var það mikill skaði og í kjölfarið hætti verzlunin störfum árið 1946. Uppistandandi hús og hluti lóðar voru seld iðnaðarmönnum á Akranesi sem settu upp byggingarvöruverzlun.