Sigurjón Pétursson, verksmiðjueigandi á Álafossi var hugmyndaríkur framkvæmdamaður, Í viðskiptum reyndi hann að borga sem mest með fatnaði og vörum, t.a.m. fengu menn föt í vinnulaun og þá bætti Sigurjón fötum við sem launauppbót til starfsamanna sinna.
Pétur Sigurjónsson, sonur Sigurjóns, segir svo frá, að í kreppunni hafi Sigurjón tekið til sinna ráða og framkvæmt hugmyndir sínar: „Fór hann að haustlagi í réttir, hafði þá með sér lopa, band, dúka og værðarvoðir sem hann lét í skiptum fyrir sauðfé á fæti. Var þá mikið prúttað og hlegið og fannst bændum þeir hefðu oft platað Sigurjón. En þeir vissu ekki að Sigurjón slátraði fénu að Álafossi, saltaði það í tunnur og seldi með góðum hagnaði til Noregs. Þannig höfðu báðir aðilar góðan hagnað af viðskiptunum, og allir ánægðir.„ Þannig jók hann umsvif verksmiðjunnar með vöruskiptum þegar enginn átti lausa peninga.
Norræni skjaladagurinn 12. nóvember 2011